شهیدان ِ « چه » اند این همه خونین کفنان؟

    جانباختگان آن هشت سال جنگ ، که یادشان جاوید باد و ارج کارشان در یاد ، شده اند بازیچه ی دست.

هرجا که می باید ، اینان پیرو ِ جان باختگان ِ کربلا بوده اند و کشتگان راه دین و هرجا که می شاید ، البته دلیرمردان ِ میهن دوست و رستمان زمان.

    این که به راستی از میان ِ این دو ، انگیزه کدام بود و آماج کدام و این که آیا انگیزه با آماج ، یکی بود و نیز ، که  اگر دشمن ، پیروز می شد ، میهن بیشتر در خطر می بود یا دین ( و این هم که آیا این دو را می توان از هم جدا کرد یا نه ) و این که آیا تفاوتی میان اسلام و اسلام انقلابی و.... هست و اگر آری ، چیست ، سخن هایی هستند دیگر.

    آن چه مرا در این میان می آزارد و می رنجاند ، بهره کشی و سوء استفاده از نام و یاد این جانباختگان است و راندن ِ کشتی سیاست بر آب ِ این رفتگان...

همین جا ، بس.

    یکی از دوستانم ، روزی از آموزگار تاریخمان درباره ی کورُش و ذوالقرنین پرسید که آیا این دو یکی نیستند و با بسیار کوشش و پژوهش ، می خواست ثابت کند که او همان است و آن همو.

آن دبیر خوب ما ، در پاسخ گفت : « من هم در روزگار دانشجویی ، بسیار در این زمینه کار کردم ؛  ولی به دید من بهتر است بگذاریم کورش ، کورش بماند ؛ کوروش ، کورش است دیگر... »

    باری ؛

هفت آبان گرامی باد!

این تیغ...

چون تیغ به دست آری ، مردم نتوان کشت

نزدیک خداوند ، بدی نیست فرامُشت

این تیغ نه از بهر ستمکاران کردند

انگور نه از بهر نبید است به چرخُشت

عیسی به رهی دید یکی کشته فتاده

حیران شد و بگرفت به دندان سر ِ انگشت

گفتا که : که را کشتی تا کشته شدی زار ؟

تا باز که او را بکشد ؟ آن که تو را کشت

انگشت مکن رنجه به در کوفتن ِ کس

تا کس نکند رنجه به در کوفتنت مشت

« رودکی »